در تولید صنعتی، اکسیژن به عنوان یک ماده خام اساسی و گاز کمکی با طیف وسیعی از کاربردها عمل می کند. از برش و جوشکاری فلزات گرفته تا واکنش های اکسیداسیون در تولید شیمیایی، و از ذوب شیشه تا تصفیه فاضلاب و آبزی پروری، اکسیژن نقش مهمی ایفا می کند. برای شرکتهایی که نیاز به تامین مداوم اکسیژن دارند، معمولاً تنها دو گزینه منبع وجود دارد: تولید اکسیژن در سایت، جایی که تجهیزات برای تولید اکسیژن مستقیماً در تاسیسات خریداری و نصب میشود، یا تهیه اکسیژن مایع، که در آن شرکتهای گاز حرفهای اکسیژن مایع را از طریق کامیونهای تانکر به محل کارخانه برای تبخیر کردن و استفاده زیربخار تحویل میدهند.
در حالی که به نظر میرسد هر دو رویکرد قادر به برآوردن نیازهای تولید هستند، تفاوتها در هزینههای عملیاتی واقعی، پیچیدگی مدیریت، و{0}}پایداری بلندمدت بسیار مهمتر از آن چیزی است که بسیاری در ابتدا انتظار داشتند. هنگام انتخاب یک استراتژی تامین اکسیژن، بسیاری از شرکتها تمایل دارند تا روی قیمت واحد فوری گاز تمرکز کنند و در عین حال از هزینههای پنهان موجود در کل زنجیره تامین و تعهدات سرمایهای بلند مدت نادیده گرفته شوند. بنابراین کدام گزینه واقعاً ارزش بهتری را ارائه می دهد؟ بگذارید عوامل کلیدی را با جزئیات بررسی کنیم.

مقیاس مصرف اکسیژن و تداوم، دوام ساختار هزینه را تعیین می کند
اولین اصل اساسی که باید روشن شود این است: مقیاس و تداوم مصرف اکسیژن به طور مستقیم تعیین می کند که کدام رویکرد منطقی اقتصادی است. اگر اکسیژن مورد نیاز روزانه یک مرکز نسبتاً کوچک باشد-شاید فقط چند سیلندر در روز-با الگوهای استفاده نامنظم و برنامههای تولید متناوب، پس تولید در سایت به وضوح مقرون به صرفه نیست-. پس از راه اندازی تجهیزات، هزینه های مصرف برق و تعمیر و نگهداری صرف نظر از اینکه آیا واقعاً از اکسیژن استفاده می شود یا خیر، به هزینه های ثابت تبدیل می شوند. در چنین سناریوهایی، تامین اکسیژن مایع انعطافپذیری بیشتری را ارائه میکند-فقط آنچه مورد نیاز است، با هزینهها در نوسان متناسب با حجم مصرف، در حالی که فشار بر سرمایه در گردش را نیز کاهش میدهد.
با این حال، برای شرکتهایی که مصرف سالانه اکسیژن آنها به صدها یا حتی هزاران تن میرسد، همراه با عملیات تولید مداوم-سال، پویایی کاملاً تغییر میکند. در کاربردهای-مقیاس وسیع و مستمر، با افزایش مصرف، هزینه های تهیه اکسیژن مایع به سرعت افزایش می یابد. قیمت اکسیژن مایع شامل اجزای هزینه های متعددی از جمله جداسازی هوا، مایع سازی، ذخیره سازی و حمل و نقل است. هزینه های حمل و نقل، به ویژه، در معرض نوسانات قیمت سوخت و فاصله تحویل است که نشان دهنده هزینه های قابل توجه و رو به رشد در دراز مدت است. در مقابل، هنگامی که-تجهیزات تولید اکسیژن در سایت راه اندازی شد، هزینه های اولیه بر مصرف برق و استهلاک تجهیزات متمرکز می شود-که هم قابل پیش بینی و هم پایدار است. با افزایش تولید، هزینه واحد اکسیژن نیز کاهش می یابد. از منظر اقتصادی، تولید{11}در سایت با صرفهجویی در مقیاس نزدیکتر است. هرچه توان عملیاتی اکسیژن بیشتر باشد، مزیت هزینه هر واحد بیشتر می شود.
هزینه های پنهان تامین اکسیژن مایع اغلب نادیده گرفته می شود
وقتی شرکتها برای اولین بار به خرید اکسیژن مایع روی میآورند، اغلب آن را بهعنوان یک راهحل بدون دردسر- درک میکنند. نیازی به خرید تجهیزات، نیازی به استخدام اپراتورهای تخصصی نیست-به سادگی تماس بگیرید، و تامین کننده گاز اکسیژن مایع را مستقیماً به سایت تحویل می دهد. به طور قابل توجهی راحت به نظر می رسد. با این حال، بررسی دقیقتر امور مالی، هزینههای پنهان متعددی را نشان میدهد که اغلب دست کم گرفته میشوند.
ساختار قیمتگذاری اکسیژن مایع نه تنها شامل هزینه تولید ذاتی خود گاز، بلکه مصرف انرژی مایعسازی، هزینههای حملونقل، هزینههای اجاره مخزن، و هزینههای مدیریت ایمنی میشود- که همگی در فاکتور نهایی درج میشوند. برای کاربران اکسیژن که در فاصله قابل توجهی از تاسیسات جداسازی هوا قرار دارند، هزینه های حمل و نقل می تواند درصد بالایی از کل هزینه فرود را تشکیل دهد. علاوه بر این، این هزینههای حملونقل تا حد زیادی خارج از کنترل خریدار است، مشروط به نوسانات قیمت سوخت، تغییر شرایط جادهها و کارایی برنامهریزی ناوگان تانکرها. علاوه بر این، به عنوان یک مایع برودتی، اکسیژن به ناچار در طول حمل و نقل و ذخیره سازی تلفات تبخیر را تجربه می کند. اگرچه مخازن ذخیرهسازی مجهز به عایق حرارتی هستند، تلفات تبخیر در طول دورههای ذخیرهسازی طولانی مدت باقی میماند-و این تلفات در نهایت به هزینههای اضافی برای کاربر نهایی تبدیل میشود.
علاوه بر این، تحت مدل تهیه اکسیژن مایع، شرکت کنترل محدودی بر قابلیت اطمینان عرضه اعمال میکند. رویدادهای آب و هوایی شدید، اختلالات حمل و نقل مربوط به تعطیلات-، یا تعمیر و نگهداری برنامه ریزی شده در تاسیسات تامین کننده گاز، همگی می توانند برنامه های تحویل را به خطر بیندازند. در تولید، قطع شدن تامین اکسیژن می تواند کل خطوط تولید را مجبور به توقف کند. در حالی که چنین ریسکهایی ممکن است بهعنوان اقلام خطی در صورتهای مالی ماهانه ظاهر نشوند، زیانهای احتمالی آنها بسیار واقعی هستند و باید در برنامهریزی عملیاتی بلندمدت لحاظ شوند.
بازدهی طولانی مدت-و الزامات عملیاتی-تولید اکسیژن در سایت
قانعکنندهترین مزیت-تولید اکسیژن در سایت در توانایی قفل کردن هزینههای تولید واحد پس از عملیاتی شدن سیستم نهفته است. محرک های اصلی هزینه تعرفه های برق و بهره وری عملیاتی تجهیزات هستند-که هر دو می توانند به طور فعال توسط اپراتور تاسیسات مدیریت و بهبود یابند. برخلاف خرید اکسیژن مایع، تولید در سایت از نوسانات قیمت مربوط به حمل و نقل محافظت میشود، از بدهیهای تلفات ناشی از تبخیر جلوگیری میکند و وابستگی به تامینکنندگان خارجی را حذف میکند. تا زمانی که تجهیزات به طور قابل اعتماد کار می کنند، تولید اکسیژن بدون وقفه ادامه می یابد و استقلال و قابلیت اطمینان بیشتری در تامین ارائه می دهد.
گفته میشود،-تولید در سایت موانع خاصی را ایجاد میکند. اول، سرمایه اولیه برای تهیه و نصب تجهیزات قابل توجه است. دوم، به پرسنل تخصصی عملیات و نگهداری نیاز است. در حالی که بسیاری از سیستمهای مدرن تولید اکسیژن دارای سطوح بالایی از اتوماسیون هستند، بازرسیهای معمول، تعویض قطعات سایش، و نگهداری غربالهای مولکولی یا غشاها همچنان نیازمند توجه ویژه هستند. ثالثاً، تجهیزات به فضای کافی در داخل کارخانه، همراه با تهویه مناسب و زیرساخت های الکتریکی نیاز دارند.
با نگاهی به افق طولانی تر، دوره بازپرداخت تجهیزات تولید اکسیژن در سایت معمولاً از دو تا سه سال متغیر است. برای مشاغلی که تقاضای اکسیژن پایدار دارند، پس از راه اندازی سیستم، هزینه های تولید برای یک دهه یا بیشتر در سطح نسبتاً پایین و قابل پیش بینی باقی می ماند. تطبیق این مزیت هزینه پایدار برای مدل تهیه اکسیژن مایع دشوار است.
کیفیت اکسیژن و سازگاری فشار نیز مهم است
فراتر از هزینه و قابلیت اطمینان عرضه، کیفیت ذاتی و ویژگی های فشار خود اکسیژن ملاحظات عملی است که بر انتخاب روش تامین تأثیر می گذارد. اکسیژن تبخیر شده از اکسیژن مایع به طور کلی به سطوح خلوص بالایی دست می یابد، معمولاً بیش از 99.5٪، مناسب برای اکثریت قریب به اتفاق کاربردهای صنعتی. در مقابل، خلوص اکسیژن تولید شده در سایت به فناوری فرآیند خاص بکار گرفته شده بستگی دارد. سیستمهای جذب نوسان فشار (PSA) معمولاً خلوص اکسیژن را در حدود 93٪ ارائه میکنند، در حالی که جداسازی غشاء حتی سطوح خلوص کمتری را به همراه دارد. از طرف دیگر، جداسازی هوای برودتی می تواند خلوص بیش از 99.5٪ را به دست آورد.
صنایع مختلف الزامات مختلفی را برای خلوص اکسیژن تحمیل می کنند. برای مثال، کاربردهای هوادهی فاضلاب، آبزی پروری و تولید ازن نیازی به خلوص بالا ندارند-اکسیژن 93 درصد کاملاً کافی است. با این حال، فرآیندهای سنتز شیمیایی و برش فلز دارای مشخصات خلوص سخت گیرانه تری هستند و مسیر فنی مناسب باید بر اساس شرایط عملیاتی واقعی انتخاب شود. علاوه بر این، فشار تحویل اکسیژن مایع تبخیر شده را می توان به طور انعطاف پذیر با استفاده از تجهیزات تقویتی تنظیم کرد، در حالی که فشار خروجی واحدهای تولید کننده سایت در هنگام انتخاب سیستم تعیین می شود - عاملی که نیاز به برنامه ریزی دقیق در مرحله طراحی پروژه دارد.
انتخاب درست: دیدگاهی متعادل
بازگشت به سوال اصلی-اینکه تولید اکسیژن صنعتی در سایت-یا تامین اکسیژن مایع ارزش اقتصادی بهتری ارائه میدهد{2}}هیچ پاسخ صحیحی وجود ندارد. انتخاب بهینه به شدت به مشخصات مصرف خاص هر شرکت بستگی دارد. برای کسبوکارهایی که نیاز به اکسیژن کم یا برنامههای مصرف نامنظم دارند، تهیه اکسیژن مایع سادگی، حداقل سرمایهگذاری اولیه و فشار مالی کمتر را ارائه میدهد. با این حال، برای تأسیسات با تقاضای اکسیژن بالا، مستمر و پایدار در یک افق تولید طولانی، مزایای اقتصادی تولید در سایت با گذشت زمان به طور فزایندهای آشکار میشود.
هنگام اتخاذ این تصمیم، به شرکتها توصیه میشود هزینههای اکسیژن کل را در بازههای زمانی یک-سال، سه-سال، پنج{{2}سال و حتی ده-سال ارزیابی کنند و هزینههای سرمایهای تجهیزات، مصرف برق، نیروی کار و نگهداری، قیمتهای خرید اکسیژن مایع، هزینههای حمل و نقل، اثرات تبخیری ناشی از توقف تولید و تلفات احتمالی صفحه را در نظر بگیرند. برای شرکتهایی با الگوهای مصرف اکسیژن پایدار،-تولید در سایت اغلب مسیری است که ارزش توجه جدی را دارد-بالاخره، اینکه آیا اکسیژن در خانه تولید میشود یا از منابع خارجی خریداری میشود، در درازمدت تفاوت چشمگیری ایجاد میکند.
در بخش گاز صنعتی، Shenger Gas مدتهاست که به تحقیق، توسعه و کاربرد مهندسی سیستمهای تولید اکسیژن در سایت اختصاص داده شده است و راهحلهای اکسیژن مناسب برای طیف متنوعی از کاربران صنعتی ارائه میدهد. چه از فناوریهای جذب نوسان فشار یا جداسازی غشا استفاده کند، هر سیستمی برای مطابقت با شرایط خاص سایت و نیازهای اکسیژن سفارشیسازی میشود و به شرکتها کمک میکند چارچوبهای تامین اکسیژن مستقلتر و قابل کنترلتری ایجاد کنند. هیچ درست یا غلط مطلقی در انتخاب مدل تامین اکسیژن وجود ندارد-اما با محاسبه دقیق اعداد و تشخیص روندهای بلندمدت-، شرکت ها می توانند به یک تصمیم واقعاً مقرون به صرفه-برسند.




